ေရြးေကာက္ပြဲရန္ပံုေငြ

ဦးသုေဝ ေခါင္းေဆာင္ေသာ ဒီမိုကရက္တစ္ ပါတီ (ျမန္မာ) သည္၊ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံသား မ်ားအား “က” ေနေသာ ဥေဒါင္းပမာ၊ ေပ်ာ္ရႊင္ျမူးထူး ႏိုင္ရန္ ရည္ရြယ္ ပါသည္။ သို႔အတြက္ လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ ေကာင္းမ်ား ေရြးေကာက္ ႏိုင္ေရး အလို႔ငွာ၊ ရန္ပံုေငြ ေကာက္ခံလ်က္ ရွိပါသည္။

ရန္ကုန္၊ ကေမာၻဇ ဘဏ္၊ လွိဳင္ဘဏ္ခြဲ
ဦးသုေဝ – ဦးအုန္ႀကိဳင္
ေငြစာရင္း အမွတ္ – ၀၄၄၁၀၂၄၄၀၀၈၅၃၅၀၁

ဖုန္း – ၀၉၅၀၈၄၉၆၃
အမွတ္ ၁၂၊ ေအာင္မဂၤလာ လမ္း
ေက်ာက္ေျမာင္း၊ တာေမြ၊ ရန္ကုန္။

ေက်းဇူးတင္ပါသည္။

(၆၈)ႏွစ္ေျမာက္ျပည္ေထာင္စုေန႔ တြင္ ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီ(ျမန္မာ) မွ အတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္္ ေဒၚသန္းသန္းႏု၏ မိန္႔ခြန္း
ဒီေန႔ က်မတို႔ အားလံုး ျပည္ေထာင္စုေန႔ အခမ္းအနား က်င္းပ ေနခ်ိန္မွာ၊ ျပည္ေထာင္စုေန႔ဟာ လြတ္လပ္ေရးရဲ႕ ေ႐ွ့ေဆာင္၊ လြတ္လပ္ေရး အတြက္ အင္အား တခုလဲ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ေမ့ထားလို႔ မရပါဘူး။
ၿဗိတိသွ် နယ္ခ်ဲ႕ေတြဟာ ျမန္မာ ႏိုင္ငံကို မတတ္သာတဲ့ အဆံုး လြတ္လပ္ေရး ေပးကို ေပးရေတာ့မယ္ဆိုတာ သိေနတ ၾကားက၊ ရသမွ် လွည့္ပတ္ၿပီး သူတို႔ လက္ထဲက ရာႏံႈးျပည့္ ႐ံုးမထြက္ ႏိုင္ေအာင္ စီစဥ္ ေဆာင္႐ြက္ ခဲ့ပါတယ္။ လြတ္လပ္ေရး ေပးရတဲ့ တိုင္ေအာင္ ေတာင္တန္းနဲ႔ ေျမျပန္႔ စိတ္ဝမ္း ကြဲေအာင္ ဆက္ၿပီး ဖန္တီး ခ်င္ခဲ့ ၾကပါတယ္။ သေဘာ ကေတာ့ လူမ်ိဳးစု တိုင္းရင္းသား ေတြနဲ႔ ဗမာေတြ ၾကားမွာ စိတ္ဝမ္း ကြဲျပားမႈ ႐ွိေအာင္ ဆက္ၿပီး ႀကိဳးစားခ်င္ တာပါဘဲ။
ၿဗိတိသွ် ေတြဟာ အခါအခြင့္ သင့္တိုင္း ဗမာေတြဟာ လူမ်ိဳးစု ႐ွမ္း၊ ခ်င္း၊ ကရင္ စတဲ့ လူနဲစုေတြ အေပၚ အခြင့္အလမ္း ရရင္ ရသလို ဖိႏွိပ္ ၫွင္းပမ္း ခ်င္ၾကတယ္လို႔ ဝါဒျဖန္႔ခဲ့ ၾကတယ္။ ဥပမာ မင္းႀကီးရန္ေနာင္က သိုဟန္ဘြား ကို သုတ္သင္ လိုက္တာနဲ႔ ပါတ္သက္ ၿပီးေတာ့လဲ ဗမာက ႐ွမ္းကို ေစာ္ကားတာဘဲလို႔ ၿဗိတိသွ်ေတြက သူတို႔ရဲ႕ ရာဇဝင္ မွာ ဝါဒျဖန္႔ခဲ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ မင္းႀကီးရန္ေနာင္ ကိုယ္တိုင္ မင္းလုပ္ခ်င္လို႔ မဟုတ္ဘဲ၊ ကုန္းေဘာင္ ေစာ္ဘြားကို ဗမာေတြ အေပၚ မင္းလုပ္ပါ ဆိုၿပီး အခြင့္ အေရး ေပးခ်င္ လို႔ပါဘဲ။ ေနာက္သာဓက တခုအေနနဲ႔ သီေပါမင္းကို အဂၤလိပ္ေတြ ဖမ္းသြား တုန္းက မဟာျမတ္မုနိ ဘုရားႀကီးထဲက လူငါးရာနဲ႔ ဓါးထမ္းၿပီး သီေပါမင္းကို ျပန္လုဖို႔ ေစာင့္ေနသူ ဟာ တျခား မဟုတ္ပါဘူး။ ေညာင္ေ႐ႊေစာ္ဘြားႀကီးဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခ်က္ေတြကို ၾကည့္ရင္ ဗမာနဲ႔ တိုင္းရင္းသား ေတြရဲ႕ ခ်စ္ၾကည္ ရင္းႏွီးမႈကို သိ႐ွိ ၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
လြတ္လပ္ေရး ရခါနီး ေတာင္တန္းနဲ႔ ေျမျပန္႔ ေပါင္းစည္းေရး အတြက္ ဗမာ ေခါင္းေဆာင္ေတြ အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးပမ္း ခဲ့ၾကပါတယ္။ ပင္လံုအႀကိဳ အစည္း အေဝးကို ၁၉၄၆ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္ဝါရီလ(၁) ရက္ေန႔ကေန (၁၂) ရက္ေန႔ အထိ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ စည္းေဝးပြဲဟာ ပင္လံု ညီလာခံႀကီး မတိုင္မီ စည္းလံုး ညီၫြတ္ေရး အတြက္ က်င္းပခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ႐ွမ္းျပည္နယ္ တခုထဲ မဟုတ္ဘဲ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက သခင္ႏု၊ မန္းဘခိုင္ နဲ႔ ဦးဘဂ်မ္း တို႔ကို ရခိုင္ဘက္ ေစလႊတ္ၿပီး ညီၫြတ္ေရး တရား ေဟာေစ ပါတယ္။ ညီၫြတ္ေရး အင္အား အေတာ္ ေကာင္းလာၿပီလို႔ ထင္ရ ခ်ိန္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ၁၉၄၆ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ အတြင္း ျမန္မာ ကိုယ္စားလွယ္ အဖြဲ႕ကို ဦးေဆာင္ၿပီး အဂၤလန္ သြားခဲ့ ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ကေတာ့ တႏွစ္အတြင္း လြတ္လပ္ေရး ရ႐ွိ ရမယ္ဆိုတဲ့ ေၾကြးေၾကာ္သံကို ကိုင္ဆြဲၿပီး သြားခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ကိုယ္တိုင္လဲ အဂၤလန္ကို သြားတယ္။ က်န္ဗမာ ေခါင္းေဆာင္ ေတြကလဲ ျမန္မာ ႏိုင္ငံမွာ စည္းလံုးေရး တရားေတြ ေဟာေျပာလို႔ ေအာင္ျမင္မႈ ရေနတဲ့ၾကားက ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔ ၿဗိတိသွ် ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ မစၥတာ အက္တလီတို႔ သေဘာ တူညီခ်က္ ရခါနီး က်မွ ႐ွမ္းေစာ္ဘြား တခ်ိဳ႕ကေန ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ဗမာ တႏိုင္ငံလံုးရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္ မဟုတ္ဘူး ဆိုၿပီး ေၾကးနန္း ပို႔လိုက္ ပါတယ္။ ဒါဟာ အဂၤလိပ္ တို႔ရဲ႕ ကစားကြက္ဘဲ ဆိုတာ အားလံုး သိႏိုင္ ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ က်န္ခဲ့တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြ အခ်ိန္မီ ႀကိဳးပမ္း ႏုိင္လို႔သာ ခ်င္းနဲ႔ ႐ွမ္းမ်ိဳးခ်စ္ေတြ စုေပါင္းၿပီး“ ဗမာ နဲ႔ ႐ွမ္း ပူးေပါင္း ေဆာင္္႐ြက္မည္။ ျမန္မာကို လြတ္လပ္ေရး ေပးသလို ႐ွမ္းကိုလဲ ေပးရမည္” စတဲ့ ေၾကးနန္းစာ အသစ္ အခ်ိန္မီ ပို႔ႏိုင္ ခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဇႏၷဝါရီလ (၂၇) ရက္ေန႔မွာ ေအာင္ဆန္း- အက္တလီ စာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆို ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ စာခ်ဳပ္မွာ ပင္လံု ညီလာခံကို ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ေခၚယူဖို႔ အခ်က္လဲ ပါဝင္ ပါတယ္။ ပင္လံု ညီလာခံ ေခၚယူတဲ့ အခါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ျပည္နယ္ ျပည္မ ေပါင္းစည္းေရးကို မီးေမာင္းထိုး ေဖၚျပပါတယ္။ ျမန္မာ ႏိုင္ငံအတြင္း ဗမာ အပါအဝင္ တိုင္းရင္းသား အားလံုး ခ်စ္ၾကည္ သင့္ျမတ္မႈ၊ စည္းလံုး ညီၫြတ္မႈကို နယ္ခ်ဲ႕ အဂၤလိပ္က ေႏွာက္ယွက္ ေနတာျဖစ္ပါတယ္။ စည္းလံုး ညီၫြတ္မွလဲ ၿငိမ္းခ်မ္း သာယာ ဝေျပာတဲ့ လြတ္လပ္ေရး ရမယ္ ဆိုတာ အဲဒီ အခ်ိန္ ကလဲ သတိျပဳရမယ္။ အခုလဲ သတိျပဳဖို႔ လိုပါတယ္။ နယ္ခ်ဲ႕လို႔ ေျပာတဲ့အခါ စစ္လက္နက္ ပစၥည္းေတြ စစ္တပ္ေတြ ဝင္ေရာက္ ေနရာယူမွ နယ္ခ်ဲ႕လို႔ ေျပာရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အခုမ်က္ေမွာက္ ေခတ္မွာ ဆိုရင္ စီးပြားေရးနယ္ခ်ဲ႕ ၾကတယ္။ လူမႈေရး နယ္ခ်ဲ႕ ၾကတယ္။ ႏိုင္ငံေရး နယ္ခ်ဲ႕ ၾကတယ္။ သဘာဝ သယံဇာတ နယ္ခ်ဲ႕ ၾကတယ္။ ဒီနယ္ခ်ဲ႕ မႈေတြ အားလံုးဟာ ႏိုင္ငံ တႏိုင္ငံရဲ႕ အခ်ဳပ္အျခာ အာဏာ ပိုင္စိုးမႈကို အင္အား ေလ်ာ့နဲေစတဲ့ ဝင္ေရာက္ စြက္ဖက္မႈ ေတြပါဘဲ။ အခု ျမန္မာ ႏိုင္ငံမွာ ဒီမိုကေရစီ အသြင္ ကူးေျပာင္းေရး ကာလအျဖစ္ သတ္မွတ္ ထားခ်ိန္ မွာ ႏိုင္ငံတကာက စီးပြားေရး လုပ္ငန္းေတြ တိုးခ်ဲ႕ အဆင့္ျမွင့္တင္ ေပးလိုတယ္ ဆိုတဲ့ အေျပာေတြနဲ႔ ရင္းႏွီး ျမႈပ္ႏွံမႈေတြ ျပဳလုပ္ဖို႔ ကမ္းလွမ္း ေနၾကတာေတြ ေတြ႕ရမွာပါ။ က်မတို႔ ႏိုင္ငံဟာ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ စစ္တပ္ အာဏာ သိမ္းၿပီးခ်ိန္ကစလို႔ စက္မႈေရာ၊ လယ္ယာ က႑မွာေရာ က႑စံု ခၽြတ္ၿခံဳ က်ေန တာေၾကာင့္ ႏိုင္ငံတကာရဲ႕ အကူအညီ ယူကိုယူရမွာပါ။ နည္းပညာပိုင္းေရာ၊ ရင္းႏွီး ျမႈပ္ႏွံမႈေရာ လိုအပ္ပါတယ္။ ေငြေၾကး ေထာက္ပံ့မႈပါ လိုအပ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ စီးပြါးေရး နယ္ခ်ဲ႕ ခံရတာမ်ိဳး မျဖစ္ရ ေလေအာင္ ရင္းႏွီး ျမႈပ္ႏွံမယ္ ဆိုကထဲက ရင္းႏွီးျမႈပ္ႏွံဖို႔ ေ႐ြးျခယ္တဲ့ က႑ အတြက္ စက္႐ံု အလုပ္႐ံု တည္ေဆာက္မဲ့ ေနရာက ေဒသခံေတြ အက်ိဳး မထိခိုက္ဘဲ အက်ိဳး ျဖစ္ထြန္းေရး၊ အဲဒီ ေဒသရဲ႕ သဘာဝ ပါတ္ဝန္းက်င္ မထိခိုက္ေရး၊ ေဒသခံ အလုပ္သမားေတြ အက်ိဳး ခံစားခြင့္ အျပည့္အဝ ရ႐ွိေရး စတဲ့ အခ်က္ ေတြကို ဦးစားေပး ေဆြးေႏြးၿပီးမွ ရင္းႏွီး ျမႈပ္ႏွံမဲ့ သူေတြကို ခြင့္ျပဳရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ စီးပြါးေရး နယ္ခ်ဲ႕မႈ ကေန သဘာဝ ပါတ္ဝန္းက်င္ နယ္ခ်ဲ႕ ခံရတာတို႔၊ လူမႈေရး နယ္ခ်ဲ႕ ခံရတာတို႔ တဆက္ထဲ ျဖစ္ေပၚ ႏိုင္ပါတယ္။ အခုလဲ က်မတို႔ ဒီအေျခအေန ဆိုးေတြနဲ႔ ၾကံဳေတြ႕ေနရဆဲပါဘဲ။ တကယ္လို႔ တိုင္းရင္းသားေတြ စည္းလံုး ညီၫြတ္မႈ မ႐ွိဘူး ဆိုရင္ ျပည္ပက အသြင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ နယ္ခ်ဲ႕ လိုသူေတြ အတြက္ အခြင့္ေကာင္းတရပ္ ဖန္တီးေပးရာ ေရာက္ပါလိမ့္မယ္။ အခု က်မတို႔ ႏိုင္ငံမွာ လူကုန္ကူးမႈေတြ မူးယစ္႐ူးသြပ္ စိတ္ၾကြေဆးေတြ အတားအဆီး မ႐ွိ ဝင္ေရာက္မႈ ေတြဟာ လူမႈေရး အရ နယ္ခ်ဲ႕ ခံေနရ တာပါဘဲ။ နယ္စပ္ ေဒသေတြ ကေန အဆီးအတား မ႐ွိ လူေတြ စိမ့္ဝင္ ေနတာလဲ လူမႈေရး နယ္ခ်ဲ႕ ခံေနရ တာပါဘဲ။ (တ႐ုပ္ျပည္မွာ နယ္ခ်ဲ႕အဂၤလိပ္ေတြက ဘိန္းစစ္ဆင္ႏႊဲခဲ့သလိုပါဘဲ။)
ျမန္မာႏိုင္ငံ လြတ္လပ္ေရး အတြက္ ပင္လံုညီလာခံ ဒါမွမဟုတ္ ျပည္ေထာင္စုေန႔ဟာ ေ႐ွ႕ေဆာင္၊ လြတ္လပ္ေရး အတြက္ အင္အား တခုဘဲလို႔ က်မ ေျပာခဲ့ ပါတယ္။ ပင္လံုညီလာခံ က်င္းပဖို႔ေတာင္ အခက္အခဲ အမ်ိဳးမ်ိဳး ႀကံဳေတြ႔ ခဲ့ရ ပါတယ္။ တိုင္းရင္းသား ေတြနဲ႔ စည္းလံုး ညီၫြတ္ေရး ရဖို႔ ဗမာ ေခါင္းေဆာင္ေတြ အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးပမ္း ေဆာင္႐ြက္ခဲ့ ရပါတယ္။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ေဖေဖၚဝါရီလ (၁၂) ရက္ေန႔က ပင္လံု ညီလာခံႀကီး ကေန တဆင့္ ႀကံ့ခိုင္တဲ့ ပင္လံု စာခ်ဳပ္ႀကီးကို ေမြးထုတ္ ေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေန႔မွာ “ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္” ဆိုၿပီး တိုင္းရင္းသားေတြ စုစည္းေနထိုင္မဲ့ “လြတ္လပ္တဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္ ျဖစ္ေျမာက္ေရး အတြက္ အုတ္ျမစ္ ခ်ေပးခဲ့လို႔ အဲဒီေန႔ဟာ “ျပည္ေထာင္စုေန႔” အျဖစ္” ေပၚေပါက္ လာပါတယ္။ (၆၈)ႏွစ္ေျမာက္ ျပည္ေထာင္စုေန႔ ျမတ္ကေန ရာေထာင္ခ်ီၿပီး ကမၻာတည္ သေ႐ြ႕ ဂုဏ္ယူႏိုင္ေရး အတြက္၊ က်မတို႔ အားလံုးမွာ တာဝန္ ႐ွိပါတယ္။